Verslag van het groepje van Dilia:  Shereen, Annabelle, Sawina, Elvira, Lyzanne, Sophie en Alyssa.
Boven op de dijk begint onze tocht, maar daar hebben we ook het beste overzicht over het sluftergebied.
Dilia vertelt over de stormvloed van 1802, waarbij een groot gat werd geslagen in de dijk van de Zwarte polder. De opening in de duinenrij is goed te zien van bovenaf. Je kunt ook de geulen zien en het schor dat niet meer overstroomd wordt.
De stukken dijk die na de doorbraak nog over waren werden door zand overstoven, waardoor je alleen nog maar duinen ziet.

Na het verhaal over het ontstaan van de Verdronken Zwarte Polder gaan we op zoek naar de planten en vogels van onze zoekkaarten.
Omdat ze daarmee punten kunnen verdienen, zijn de kinderen heel enthousiast om alles te vinden. Zij komen ook met allerlei planten die niet op de foto’s staan, zoals wel 6 verschillende grassoorten. ( o help, namen van grassen zijn moeilijk voor Dilia).
Heel aandachtig luisteren ze naar de uitleg  over zoutminnende planten, het bloempje van de gerande schijnspurrie en over zulte.

Via de twee plankiers komen we op het pad tussen de westelijke duintjes door.
Daar staat gids Lucien ons op te wachten om ons te vertellen over de vogels die daar zitten te fluiten, o.a. de fitis en de braamsluiper.
Ook laat hij ons de truc zien van de telefoondraadjes waarmee de heggerank omhoog kan klimmen, hij vertelt over indianensla, wilde asperges en over de besjes van de duindoorn.
Lucien weet heel boeiend te vertellen en tot onze schrik is het dan plotseling bijna 21.00 uur. Tijd om naar de verzamelplek te gaan voor een hapje en een drankje. Er is geen tijd meer over om door te lopen naar de gids op de dijk van de Herdijkte Zwarte Polder. Hij wil ons door zijn vogelkijker de visdiefjes, kluten en andere vogels laten zien.

Na een korte pauze gaan we via het klaphekje het oostelijke schor in, waarna we het dichtbegroeide duingebied ingaan.
Het pad voert tussen hoge struiken door, zoals liguster, meidoorn, duindoorn en hondsroos. Het lijkt wel een doolhof en vanuit de struiken klinkt het gezang van allerlei vogels.
Op de duintop aangekomen zijn we getuige van een prachtige zonsondergang.
Gelukkig worden we daar ingehaald door de vogelaars, zodat zij op de terugweg kunnen vertellen welke vogels we horen.

En dan horen we de vogel die we hoopten te horen, nl. de nachtegaal.
We kunnen hem zelfs zien zitten op een dun twijgje in de top van een struik. Met de verrekijker zien we zijn keeltje op en neer gaan.
Zo’n klein vogeltje, zo onopvallend van kleur, maar wel een prachtig geluid.
Onze avond is geslaagd!

Bedankt vogelaars Eric, Lucien en Petrus.

Nog meer foto's van de Zwarte Polder