Het is 13 april rond kwart over één.
Auto’s rijden af en aan naar de parkeerplaats van de Cletemspolder.
Er stappen kinderen en volwassenen uit: de Visdiefjes gaan weer op pad.

Dit keer gaan ze op zoek naar Vinkjes.

Er worden kaarten uitgereikt met afbeeldingen van planten en dieren, maar ook van schelpen en andere dingen die je op het strand kunt vinden, want daar gaan ze eerst naartoe.
Als ze iets vinden dat op de kaart staat, mogen ze een Vinkje zetten en een vraag beantwoorden, waar ze nog meer Vinkjes mee kunnen verdienen.
Ook voor het verzamelen van zwerfvuil kunnen Vinkjes worden verdiend.

Het duurt niet lang voordat groepjes kinderen zich over het strand verspreiden.
Soms gaat dat rustig, maar sommige kinderen stuiteren letterlijk over het strand heen en weer om toch maar zo veel mogelijk zwerfvuil te verzamelen.
Het strand wordt daar natuurlijk wel mooi schoon van.

Er wordt ook gezocht naar kokkels, blaaswier, fossiele schelpen, zeekatskeletjes en op de paalhoofden zeepokken, rotswier, mosselen, maar ook schaalhoorns bijvoorbeeld.

Na een uurtje is er genoeg verzameld om een kans te wagen bij de touwbrugwachter, een reusachtige kerel die, samen met zijn hondje, op post staat voor de touwbrug.

“Wat komen jullie hier doen?” buldert ie.
“Wij willen graag de touwbrug over naar het natuurgebied” roepen de kinderen.
“Dat gaat zo maar niet! Daar moet je eerst voor betalen!” zegt ie.
“Maar wij hebben geen geld” roepen de kinderen nu.
“Je kunt hier ook met Vinkjes betalen!” zegt ie dan.
Hij kijkt eens in de zak met zwerfvuil en telt de Vinkjes op de lijst.
Dan ziet ie de meegenomen strandvondsten.
Hij schat eens en doet een bod. Gelukkig is het net genoeg om verder te mogen.
Het is wel lachen op die touwbrug, want de kinderen die er op staan beginnen heel hard te springen en de touwbrug gaat helemaal heen en weer. Gelukkig blijft iedereen droog.
Het eerste dat opvalt aan de overkant zijn de grote koeiendrollen. Soms zijn ze helemaal uit elkaar gevallen en midden in een drol groeit een mooi plantje dat heel lekker ruikt. Eucalyptus! Nee, Mint! Het ruikt naar mint!
Hier groeien veel planten met stekels: distels, braam, duindoorn, maar ook rozen bijvoorbeeld. Maar de ene stekel ziet er soms heel anders uit dan de andere.

De volgende hindernis is een sloot. In de sloot staan paaltjes, die net onder water staan. Als je over de paaltjes loopt lijkt het net of je over het water kan lopen. Als je het eng vindt, mag je ook met een bootje over, maar bijna alle kinderen gaan over de paaltjes.

Nu moet er eerst een flinke heuvel beklommen worden waar een minuskuul plantje groeit “zandhoornbloem”, waar ze zelfs 2 vinkjes voor krijgen. En warempel het lukt.
Aan de ander kant van de heuvel is een dicht duindoornstruikgewas, waar ze doorheen moeten.
“Als je heel langzaam loopt doet het veel eerder zeer” zegt een van de kinderen. En dat is natuurlijk ook zo. Daarom lopen ze niet te vlug, maar ook niet te langzaam verder.

Als ze eindelijk aan de andere kant van de heuvel komen wordt er eerst iets gedronken en gegeten, want dat hebben ze wel verdiend.
Op een ander heuveltje staan grote en kleine verrekijkers. Als je daar doorheen kijkt zie je zelfs de vogels die aan de andere kant van de weg zitten, ganzen en eenden, maar ook scholeksters en kluten.

De laatste etappe gaat met een trekvlot. In het riet broeden ganzen en eenden. Als er meer dan vier kinderen op het trekvlot staan begint het te zinken. Gauw springen er een paar terug en in kleine groepjes steken ze nu over. Dat gaat beter. Als het volgende groepje halverwege is trekken andere kinderen ineens aan de ander kant van het touw en verandert het trekvlotje ineens in een touwtrekwedstrijd. Dat veroorzaakt een hoop hilariteit, maar uiteindelijk komt iedereen veilig aan de overkant.
Ze zijn nu aan het eindpunt van de tocht aangekomen. Hier worden nog een paar proefjes gedaan. De kinderen meten of het water zoet is of zout. Of daar tussen in: brak.
Ze kunnen ook de zuurgraad meten en de helderheid van het water. Met schepnetjes wordt er gekeken of er ook “leven” is in het water.

Ze vangen een paar stekelbaarsjes en ontdekken dat het water heel helder is. Ze kunnen tot 75 cm diep meten. Het zoutgehalte is op de grens tussen zoet en brak en het water heeft een neutrale zuurgraad. Ook groeien er algen.
Dan begint het te regenen. Op de parkeerplaats worden spannende en leuke ervaringen uitgewisseld. Sommige kinderen willen nog terug om de laatste vragen te beantwoorden, maar het blijft jammer genoeg regenen.

Voor meer foto's ga je naar Fotoboek Cletemspolder.

De foto's zijn gemaakt door Marleen de Koning en Esther van Luijck